De algemene verloedering door de techniek

Door Douweegbertje op zondag 16 juni 2013 10:59 - Reacties (12)
Categorie: games, Views: 3.877

Ik zat een beetje op tweakers en dan komt er van alles voorbij, uiteindelijk is dat een aanleiding geweest voor dit blogje. Ik kwam van een medetweaker dit stukje tegen:
MarcoTM's Vlog: Met de buurman aan de noopept

Uiteindelijk heb ik niet veel behoefte om daar een reactie te geven, dus doe ik het hier en breid ik het nog even uit.

Vroegah kregen we vooral een "harde" opvoeding. Papa en mama werkte zich helemaal rond voor hun 8 kinderen. Grote pan aardappels en beter zorgde je er voor dat je het snel opvrat want je at het met 8 man en er was echt niets meer, geen toetje of een zak chips s'avonds.
Tegenwoordig zeurt elk kind; "oh bah dat hoef ik niet", "oh ik eet wel bij vriendje X" of men pakt nog wat te kanen s'avonds bij de TV.
Heel het idee dat iemand hard voor het eten heeft gewerkt is weg, er is een overvloed van alles en heel het BESEF is weg.

Uiteindelijk worden mensen weinig nog geprikkeld. Lekker achter de TV hangen, computeren en een beetje werken. Alles lijkt zo makkelijk. Echter mensen zonder enige vorm van besef vallen zo hard naast de mand.

Ik ben wellicht nog jong (23 jaar), maar ik heb in verhouding een redelijk harde opvoeding gehad. Niet dat ik ooit iets tekort ben gekomen, of dat mijn ouders lastig konden rond komen. Ik had namelijk een aantal regels.
- Rust, regelmaat en reinheid. De 3 R's, zoek het maar op.
- Ik respecteerde mijn ouders huis, mijn ouders zelf en hun inzet in alles wat ze deden.
- Niets kwam vanzelf
- Je moet iets doen, om iets te krijgen.

Uiteindelijk ben ik mijn ouders echt godsgruwelijk dankbaar dat ik zo ben opgevoed. Ik zou er niet aan moeten denken dat ik alles voor lief neem, en boos zou zijn als ik bijvoorbeeld geen mobieltje kreeg. Ik weet nog goed dat vrienden en klasgenoten bijvoorbeeld zo uit het niets een Playstation kregen, een mobieltje en ga zo maar door. Uiteindelijk als ik ze soms nog eens zie, zie je echt dit effect. Amper motivatie voor dingen, alles is lastig en alles is moeilijk omdat je er opeens voor moet werken.

Men heeft gewoon een besef nodig dat je moet werken voor je dingen, niet alleen fysieke producten maar ook voor je leven. Gezond zijn fysiek en in geest vergt gewoon motivatie, discipline en doorzettingsvermogen.

En weer even terug naar het blog die ik las van marco,
Er zijn hier wellicht wat andere omstandigheden, maar het is gewoon kansloos.
Natuurlijk kun je van alles slikken om ervoor te zorgen dat je je wat beter voelt, maar dit is gewoon weer typisch het verhaal van
"geef een man een vis en hij heeft eten voor ťťn dag. leer een man vissen en hij heeft eten voor heel zijn leven."
En hierbij is dus dat pilletje dat visje.

Mochten we even wat dingen in het leven veranderen, dan word ik even met alle respect de vader van Marco. Vervolgens zou ik zijn TV weggooien, zijn computer voor zijn neus met een knuppel in elkaar rammen en vervolgens alle rotzooi in het leven ook weg mieteren.
Zo, en dat is je basis om te leven. Vervolgens pak je 10 wekkers en zorg je dat je er gewoon uit bent om 7 uur s'ochtends, je gaat je zelf verzorgen en je gaat eens wat dingen aanpakken. Je pakt een goede dagindeling, eet gezond en je gaat op tijd naar bed.

En dit zal lastig zijn, maar het is de enige weg.


slot

Een brandstof voor dit blog ligt ook in het feit dat ik deels ziek ben. Ik ben rond januari van dit jaar ziek geworden in de zin dat ik mijn benen amper nog kon bewegen en letterlijk soms door mijn benen heen zakte.
Uiteindelijk ben ik in maart ander halve week opgenomen in het ziekenhuis en daarbij kwam deze ziekte eruit: chronische inflammatoire demyeliniserende polyneuropathie (CIDP)
http://www.vsn.nl/spierziekten/diagnose.php?diagnose_id=36

Ik was 23 en ik kon niet meer lopen, kon eigenlijk geen ene moer meer.
Uiteindelijk ben ik nog steeds bezig met wat medicijnkeuren en kan ik weer een beetje lopen.

Sindsdien heb ik moeite om een soort van sympathie te hebben voor mensen die "het allemaal zo moeilijk hebben".. Als je gewoon nog kan lopen en dingen kan doen, DOE HET DAN OOK. Het is namelijk te triest en kansloos voor woorden om je koppie te laten zakken, terwijl je er zo "plooop" uit kan komen. Ik liet mijn kop niet zakken, en ik ga gewoon sterk door.

Dus hierbij hoop ik ook dat mensen gewoon eens dingen gaan aanpakken en het er niet bij laten zitten. Er zijn namelijk veel ergere dingen in het leven. Overigens zal ik binnenkort een blog toewijden aan mijn neurologische ziekte.